Ik niet meer dan enkele seconden... Dan keer ik weer terug in mijn cocon en vertoef in mijn gedachten of misschien innerlijk leven.
Dit doet zich vooral voor als ik alleen ben, maar ook in gezelschap heb ik de neiging mijn aandacht te verplaatsen naar mijn innerlijk zelf.

Maar ik ken ook mensen die geen enkele moeite hebben met aandacht in het hier en nu te zijn... voor mij lijkt dat erop of zij geen of slechts een beperkt innerlijk zelf hebben...

In ieder geval is het voor iemand die zo in het moment leeft heel moeilijk zich in mijn leefwereld te verplaatsen.

Wat vind jij?

eerlijk gezegd denk ik dat het leven in het hier en nu helemaal niet zo extreem moeilijk is, zelfs met een ruim innerlijk zelf.
Soms wat fantaseren of nadenken over wat er allemaal kan is is niet erg, maar aanwezig en betrokken zijn bij je mede mens en de omgeving is denk ik toch ook wel nodig.

__________________
Een goede leraar is iemand die beseft dat hij zelf altijd een leerling zal zijn.

Dag Heerda,

Doe vooral dat wat jij het fijnste vind.
Toen ik het hier thuis wat lastig had vluchte ik heel vaak naar binnen.
Ik had mijn fantasie wereld waar alles was zoals ik het graag wilde hebben.
Ook nu heb ik die wereld nog en ik vind het zalig om er naar toe te gaan.
Ik zou niet eens weten hoe ik die periode zou zijn door gekomen zonder een toevlucht naar (mijn wereld)
Leven in het hier en nu dat was ook zoiets dat ik niet begreep.
Hoe ik het nu zie is meer leven zonder in het verleden te blijven hangen.
En met open armen de toekomst tegemoed gaan zonder al te veel verwachtingen.
Ik denk niet dat het veel meer dan dit inhoud.

Liefs vanessa

__________________
* verraad na vertrouwen is dodelijk *

Hoi Heerda,
Ik citeer je en ga tussen de regels door..............
Ik niet meer dan enkele seconden... Dan keer ik weer terug in mijn cocon en vertoef in mijn gedachten of misschien innerlijk leven.

Mijn beleving is dat terugkeren in je concon een afschermingsmechanisme is.Alleen met mijzelf niemand kan mij raken.............In sommige situaties is dit een zelfbehoudmechanisme.

Gevoelens zijn er om te delen soms in vreugde vaak ook in verdriet.


Dit doet zich vooral voor als ik alleen ben, maar ook in gezelschap heb ik de neiging mijn aandacht te verplaatsen naar mijn innerlijk zelf.

Maar ik ken ook mensen die geen enkele moeite hebben met aandacht in het hier en nu te zijn... voor mij lijkt dat erop of zij geen of slechts een beperkt innerlijk zelf hebben...

Het innerlijk is oneindig onze visie is beperkt.
In ieder geval is het voor iemand die zo in het moment leeft heel moeilijk zich in mijn leefwereld te verplaatsen.

Hoe kun je in hemelsnaam verwachten dat iemand zich in jouw levenswereld kan verplaatsen als jij je terugtrekt in je cocon?????????????????

Neem vooral de moeite je in andere leefwerelden te plaatsen.
Het is de moeite waard en kan je inzichten geven in jouw leefwereld.................Wat vind jij?

Dat heb ik hiervoor omschreven.

Groet en gelukkig nieuwjaar.
Dick

__________________
Heling gaat verder dan genezing.

Hoi Heerda,
ben je er daar zeker van dat het alleen enkele secunden lukt?
Vlg. mij ben je met iedere bezigheid die je doet in het hier en nu. Men moet datgene met volle aandacht doen, het beste is als er nog plezier bij is.

Tijden geleden zat ik ook niet goed in mezelf, het was veel oefenen, zichzelf observeren en concentrieren.

Jawel, er zijn mensen die geen moeite hebben in het hier en nu te zijn, goed in zichzelf te zitten. Vaak hebben ze een goede jeugd, liefdevolle ouders en voeren een leven waar de wind met ze mee waait. Andere mensen die beschadigingen zijn opgelopen moeten ervoor 'werken' om dit geluk te ervaren.

Bij mij doet zich de vraag op wat je in je cocon doet. Op zijn tijd zijn eigen wereldje is wel okay, als men maar weet waar men mee bezig is. Een tijdje wegdromen, dagdromen als het uitkomt houdt wel emoties in stand en vult een behoefde in.

Je schrijft: dat je ook in geschellschap je terugtrekt naar je 'innerlijke zelf'. Dat leest zich voor mij zo als vind je het moeilijk aan het sociale leven om je heen deel te nemen.
Daar doet zich bij mij de vraag op: is er dan iets bedreigendes in de buurt zodat het nodig is dicht bij jezelf te zijn? Of ben je gewoon verlegen.

Het beste voor het nieuwe jaar wenst
Marion

Hallo Heerda,

Toen ik net je verhaaltje las, kreeg ik zo'n bemoederend, beschermend gevoel naar jou toe. Net een klein muisje die zich bang schuilhoud, zo voelt het aan.

Ik lees hier de reacties, maar is dit passend op wat jij bedoelde?! Ik weet niet of ik je werkelijk goed begrijp? Kan je misschien er iets meer bij vertellen? Naar mijn gevoel gaat het over alles rondom jou dat je moeilijkt lijkt en waar je innerlijke anders bij voelt, misschien wel niet kan of wil begrijpen? Klopt dat?

Ik wacht even tot je nog iets van je laat horen.

Groetjes

Introversie is gewoon op het innerlijk gericht zijn.
Volgens de Haptonomie zou dat een onnatuurlijke houding zijn.
Daar valt over te discussieren want zelfs kinderen blijken van nature introvert te kunnen zijn.
Maar het is wel waar dat na beschadigingen vaak introversie ontstaat. Dat komt door frustraties.
Als je in een deel van je vroegste jeugd geen hechtinggedrag hebt ontwikkeld kun je dat later vaak niet meer.
Hechting heeft veel te maken als grondslag voor sociale kontakten. Iemand die observeert en in een cocon leeft is natuurlijk niet vrij. Objektiviteit en observatie is niet verkeerd maar wie niet deelneemt aan het leven mist iets essentieels.
Wie echter een rijk innerlijk leven kent gaat vaak op in de bekoring ervan net zoals een extravert opgaat in de buitenwereld. Wat is daar verkeerd aan?
Alleen in geval iemand in defensieve houdingen blijft hangen door neurotische problemen is er sprake van een ongezond gedrag. Maar het is ook een cultureel rolpatroon. Wie in India gaat navelstaren wordt geprezen. Wereldvreemdheid wordt in bepaalde culturen aangemoedigd en wat wij als stoornis zien is daar een kwaliteit of deugd. Neem nu een vrouw in een Burka.
Is dat geen ongezonde neurotisch lijkende houding? Hier in het westen waarschijnlijk wel, maar in een oosterse cultuur?
Stel dat hier iemand verborgen achter allerlei doeken over straat gaat wat een reakties zou dat niet oproepen.
Niet dat ik het topic nu als een soort neurose wil behandelen maar waar ligt de grens? Wat is gezond introvert?
De heilige Catharina van Sienna leefde in de wereld en bij de zieken en tegelijk in haar innerlijke cel waar ze nooit uitkwam.
Ze leed ook aan anorexia, de heilige ziekte, maar dat was een deugd in de zin van wereldverzaking.

Dus wie ben ik daar iets over te zeggen?

Misschien toch dit:

"Wanneer vlieg je uit als Vlinder?"

__________________
Groetjes,
De Hiërofant

Lieve Heerda,
Toen ik las wat jij schreef moest ik gelijk aan mezelf denken toen ik in een van de moeilijkste periode van mijn leven zat.
Ik trok me toen ook veel terug in mijn cocon en mijn eigen wereld. Ik deed dat vooral uit zelfbescherming. Ik wilde deze wereld ontvluchten omdat ik niet begreep waarom het leven soms zo hard en gemeen kan zijn.
Nu realiseer ik me dat alles wat we mee maken ons alleen maar dichter bij onszelf brengt en we er sterker uit komen.
We beginnen als rups, dan een cocon maar de bedoeling is dat we veranderen in een prachtige vlinder die het leven invliegt en geniet van al het moois wat moeder natuur ons te bieden heeft. Zo kunnen we een lichtje zijn in een wereld waar we soms niets van begrijpen en groeien in onze bewustzijn en bewustwording.